| تبليغات | X |
|
معماری و طراحی شهری
|
||
مسعود خادمی/ روجا علی پور
چکیده
در دوران معاصر، عدم اتخاذ تدبير مناسب و فقدان عزم بازدارنده عوامل فرسودگي، منجر به افزايش وسعت فرسودگي هاي شهري به خصوص در بافت های کهن شده است. اقدامات اخیر نیز که با عنوان طرح های بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده شهری و همچنین با عناوین "طرح های ساماندهی"، "طرح های ویژه بافت های مسئله دار" و یا "طرح های منظر شهری" مطرح می گردد، در روند مطالعات خود به بررسی راهکارهای محرک توسعه در بافت مذکور می پردازد و در نهایت با ارائه پروژه هایی در مجموعه، آن را به عنوان عوامل محرک در نوسازی، بهسازی و یا توانمندسازی بافت معرفی می کند.
بنابراین بررسی و ارزیابی رویکرد های موجود در نوسازی بافت های فرسوده و عوامل تاثیرگذار بر تحریک توسعه در چارچوب بهسازی و نوسازی اینگونه بافت ها، از اولویت های اولیه این پژوهش می باشد. و در نهایت به روش توصیفی-تحلیلی به بررسی تاثیرات ساختارهای میان افزا در بافت های فرسوده پرداخته شده و ساختارهای جدید میان افزا به عنوان نوعی محرک توسعه در اینگونه بافت ها معرفی می گردد.
کلمات کلیدی: بافت کهن، ساختارهای جدید، میان افزا، محرک توسعه
مجله تخصصی منظر- شماره۱۴
فضاهاي عمومي مهمترين بخش هاي شهر را تشكيل مي دهند كه يكي از اين فضاها خیابان های شهری هستند. خیابان های شهری تجلي گاه حيات مدني شهر و محل رخداد وقايع و فعاليتهاي اجتماعي شهروندان در زندگي و حيات شهري مي باشد .از اين رو طراحي درست و گسترش آنها باعث غني تر شدن زندگي اجتماعي و فرهنگي مي شود.
اگرچه امروزه اهمیت خیابان در طراحی شهری به طور فزاینده ای مورد توجه قرار گرفته است (توسط مهندسان ترافیک ، طراحان شهری ، و برنامه ریزان) اما خیابان ها اغلب بدون چارچوب مفهومی واضح و استواری به نظر می رسند. آنچه از نام خیابان در قدم اول به یاد هر کس می آید همان نقش بارز تردد و جابجایی یا یک راه عبوری است. درحالی که خیابان به عنوان یکی از عناصر مهم شکل دهنده فرم اصلی شهر، نماد فرهنگی و اجتماعی و برقرار کننده ارتباط فضایی و اتصال فعالیت های شهری بوده و همواره مورد توجه شهر سازان و برنامه ریزان شهری قرار داشته است.
در اين کتاب تلاش شده با رويكرد كيفي به مفهوم فضا و فضاهای شهری پرداخته شود. در این راستا پس از بررسی مفاهیم مربوطه و شناسایی دیدگاه ها و نظرات متخصصان در این امر، فضاهای عمومی و عرصه های جمعی به عنوان فضاهای تاثیرگذار در شهر معرفی می گردد. با این دیدگاه، خیابان ها نیز به عنوان فضاهای عمومی شهری و به عنوان یکی از عوامل تاثیر گذار در این مقول مورد واکاوی قرار می گیرد. به این ترتیب با بررسی مفهوم کیفیت محیط شهری و پیشینه آن، کیفیت ها و معیارهای ارزیابی آن در فضاهای شهری و خیابان ها شناسایی شده و معیار خوانایی به عنوان یکی از شاخصه های اساسی در مطلوبیت خیابان های شهری معرفی می گردد.
مسعود خادمی- روجا علی پور
انتشارات طحان/۱۳۸۹
محمد رضا پورجعفر-دانشيار و مدیر گروه شهرسازی دانشگاه تربيت مدرس pourja_m@modares.ac.ir
مسعود خادمي- کارشناسي ارشد طراحي شهري دانشگاه تربيت مدرس masoud_khademi@modares.ac.ir
روجا علي پور-کارشناسي ارشد طراحي شهري دانشگاه علم و صنعت ايران roja_alipour@arch.iust.ac.ir
چکيده:
طراحي و توسعه ميان افزا، طراحي و توسعه زمين هاي خالي و بلا استفاده در نواحي درون شهري است که از پراکنش شهري جلوگيري کرده و مي تواند در احياي اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي يک شهر موثر واقع شود. ساختن مکانهاي جديد در ميان شهر و احياي ساختمانهاي قديمي موجود که در خور انسان و زندگي او در شهر باشد از موارد قابل توجه در پروژه هاي ميان افزايي شهري است.
در اين ميان توجه به محدوده پيراموني يک پروژه ميان افزا در راستاي هماهنگي و سازگاري طرح با محدوده از جمله مواردي است که بايد مورد توجه قرار گيرد. يکي از اهدف توسعه ميان افزا در حوزه هاي درون شهري، احيا و نوآفريني اين حوزه هاست که به صورت مثبتي در نواحي مجاور خود تاثير گذار است. در حقيقت توسعه ميان افزاي موفق، پروژه هاي جديد را به زمينه شهر پيوند مي دهد، ساختمانهاي مسکوني و خدمات مورد نياز را به شهر اضافه مي کند و تلاش مي کند تا نيازهاي آنچه موجود است و آنچه قادر است ساخته شود را با هم در نظر بگيرد.
در اين مقاله سعي بر آن شده تا به روش توصيفي- تحليلي و با تاکيد بر ويژگي هاي طرح هاي ميان افزا به شناسايي عوامل موثر در ارتقاي کيفيت منظر شهري پرداخته شود. در اين راستا پروژه هاي ميان افزا به عنوان يکي از عوامل موثر در اين امر معرفي می گردند. به اين ترتيب راهکارهايي براي بهبود طرح هاي ميان افزا در راستاي هماهنگي با محدوده پيراموني خود ارائه مي گردد تا در ايجاد مکاني با هویت و در خور زندگي مطلوب و همچنين ايجاد منظر شهري مطلوب تاثيرگذار باشد.
واژگان کليدي: طراحي ميان افزا، منظر شهري، نوآفريني حوزه هاي درون شهري
همایش ملی منظر شهری، 1389، تهران
دکتر محمد رضا پورجعفر، دانشیار دانشگاه تربیت مدرسpourja_m@modares.ac.ir
مهندس مسعود خادمي،کارشناسي ارشد طراحي شهري دانشگاه تربيت مدرس masoud_khademi@modares.ac.ir
مهندس روجا علي پور،کارشناسي ارشد طراحي شهري دانشگاه علم و صنعت ایران roja_alipour@arch.iust.ac.ir
چکیده:
ایجاد و گسترش فضاهای شهری موثر، کارآمد و پویا از جمله مباحثی است که مورد توجه معماران، طراحان و برنامه ریزان بوده و هست. فضاهای شهری که بعنوان بطن حیات اجتماعی و شهری امروزی مطرحند، دارای ابعاد مختلفی می باشند، اما به نظر می رسد در کشور ما بجز معدود مواردی در حیطه طراحی شهری، همچنان به تعاریف نظری موضوع پرداخته و کمتر به مردم، فعالیتهای اْنان و فضاهای ویژه آنان توجه کرده ایم.
تحولات اجتماعی و فرهنگی كه امروزه در شیوه زندگی شهری رخ داده است زمینه كمتری را برای حضور چهره به چهره و تماس و ارتباط اجتماعی شهروندان فراهم می كند و آنچه این مسئله را تشدید می نماید نبود عرصه های عمومی مناسب است كه جوابگوی نیازهای استفاده كنندگان باشد.
در این مقاله با تبیین ماهیت فعالیت های جمعی، به روش توصیفی عرصه فعالیت های جمعی و مفاهیم مرتبط با آن مورد بررسی قرار می گیرد. در این راستا زمینه های ارتباط فضا و فعالیت مورد واکاوی قرار گرفته و در نهایت معیارهایی برای ارتقا عرصه فعالیت های جمعی ارائه می گردد. به این ترتیب ادغام فعاليت هاي متنوع، اهميت به عابرپياده، دسترسي آسان به فضا، خوانايي و طرحريزي با مردم و براي مردم به عنوان چارچوب نظري در ساماندهي عرصه های عمومی معرفی می گردد.
مهندس مسعود خادمي، کارشناسي ارشد طراحي شهري دانشگاه تربيت مدرس masoud_khademi@modares.ac.ir
مهندس روجا عليپور، کارشناسي ارشد طراحي شهري دانشگاه علم و صنعت ايران roja_alipour@arch.iust.ac.ir
چکیده:
به دنبال تغییر در شرایط و عوامل موثر بر گسترش شهرها و افزایش ابعاد اندازه شان با دستیازی به محیط طبیعی و حومه ها، توجه دوباره به حوزه های درونی شهر و آنچه از پیش وجود داشته به عنوان یک اصل تعیین کننده و اجتناب ناپذیر در جهت پایداری شهری بوده است.
آنچه در این راستا در درجه اول اهمیت قرار دارد، زمینه است. زمینه به مثابه رویدادی است که عناصر شهری در درون آن شناخته، ساخته و پرداخته می شوند و زمینه گرایی دیدگاهی است که علاوه بر جنبه های صرفا کالبدی، به تدریج ابعاد انسانی وجنبه های فرهنگی، اجتماعی و تاریخی نیز در آن مورد توجه قرار می گیرد. به این ترتیب در طراحی پایدار، معمار و شهرساز باید در ابتدا ویژگیهای یک مکان –زمینه- را به درستی دریابد و این پارامتر را مبحثی حیاتی در فرایند طراحی خود بداند و در تصمیماتش آنچه در متن محدوده مکانی که شامل مقیاس شهری یا محلی است ، مد نظر قرار دهد.
مقاله حاضر در پی تبیین نقش و جایگاه زمینه گرایی در راس نظام برنامه ریزی، طراحی و مدیریت شهری پایدار است و سعی دارد ضمن توضیح اجمالی چگونگی تغییر در پارادایم های شهرسازی و ظهور نگرش جدید به توسعه شهری -که شامل توجه به حوزه های درون شهری و محلات می باشد- تاثیر این رویکرد را بر توسعه پایدار شرح دهد واهمیت توجه به این مبحث را در توسعه پایدارکه بخش عمده ای از دیدگاه های شهرسازی سالهای اخیر است مشخص سازد.
کلمات کلیدی
توسعه پایدار، زمینه گرایی، پایداری شهری، توسعه محلی
مهندس مسعود خادمي،کارشناسي ارشد طراحي شهري دانشگاه تربيت مدرسmasoud_khademi@modares.ac.ir
مهندس روجا عليپور،کارشناسي ارشد طراحي شهري دانشگاه علم و صنعت ایران roja_alipour@arch.iust.ac.ir
دکتر محمدرضا پورجعفر، دانشيار و مدیر گروه شهرسازي دانشگاه تربيت مدرس pourja_m@modares.ac.ir
چکیده:
در دوران معاصر، عدم اتخاذ تدبير مناسب و فقدان عزم بازدارنده عوامل فرسودگي، منجر به افزايش وسعت فرسودگي هاي شهري به خصوص در بافت های کهن شده است. اقدامات اخیر نیز که با عنوان طرح های بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده شهری و همچنین با عناوین "طرح های ساماندهی"، "طرح های ویژه بافت های مسئله دار" و یا "طرح های منظر شهری" مطرح می گردد، در روند مطالعات خود به بررسی راهکارهای محرک توسعه در بافت مذکور می پردازد و در نهایت با ارائه پروژه هایی در مجموعه، آن را به عنوان عوامل محرک در نوسازی، بهسازی و یا توانمندسازی بافت معرفی می کند. اما بایستی اشاره گرد که ازطرح های تهیه شده تنها تعداد اندکی از آنها در نهایت به اقدامات عملی و اجرایی منجر می گردد. بنابراین بررسی و ارزیابی رویکرد های موجود در مرمت بافت های کهن ایران و جهان و عوامل تاثیرگذار بر تحریک توسعه در چارچوب بهسازی و نوسازی اینگونه بافت ها، از اولویت های اولیه این پژوهش می باشد. و در نهایت به روش توصیفی-تحلیلی تاثیرات ساختارهای جدید در بافت کهن (نمونه موردی: بافت کهن پاریس و اصفهان) مورد ارزیابی قرار گرفته و ساختارهای جدید به عنوان نوعی محرک توسعه در اینگونه بافت ها معرفی می گردد.
کلمات کلیدی: بافت کهن، ساختارهای جدید، میان افزا، محرک توسعه
معماری معمولاً برای جوابگویی به مجموعه شرایط موجود متصور(طرح) و محقق (ساخته) می شود.ماهیت این شرایط ممکن است صرفاً عملکردی یا به درجات مختلف بازتاب مقاصد اجتماعی اقتصادی سیاسی و حتی مسائل احساسی و ایده آلیستی باشد.در هر صورت فرض بر این است که مجموعه شرایط موجود( مساله) در حد قابل قبول نبوده و مجموعه شرایطی جدید(راه حل ) مورد نیاز است.پس خلق معماری همان عملکرد حل مساله یا روند طراحی است." این جملات را از ابتدای مقدمه کتاب "معماری ِفرم فضا نظم" نوشته ی فرانسیس دی- کی- چینگ انتخاب کرده ام. بر همین اساس می توان تبیین کرد که معماری تنها حل مساله نیست بلکه در ابتدا راهی ست برای پیدا کردن صورت مساله و شاید فرق اساسی آن با دیگر رشته ها همین باشد . مهندسین عمران یا مکانیک یا امثال آنها در ابتدا یک مساله دارند که باید جواب آن را پیدا کنند اما در معماری مشکل این جاست که هیچ مساله ای وجود ندارد یک زمین است و یک معمار. معمار خودش در ابتدا باید یک سوال بسازد و بعد خودش به آن جواب دهد. و یک فرق اساسی دیگر هم وجود دارد در دیگر رشته ها هرگز امکان ندارد فردی تحصیل نکرده بتواند کاری از پیش ببرد اما در معماری می توان گفت بزرگترین معماران جهان نه تنها تحصیلات دانشگاهی بالایی نداشتند بلکه گاهی حتی سواد هم نداشته اند!!!!!!!! بنابرین می شه گفت برای معمار شدن خیلی راه وجود داره ( مثلا یکیش اینه که از بس به ساختمانها نگاه می کنید در جدول خیابان سقوط کنیدو... راههای دیگری هم هست که از ذکرشان خودداری میکنم) پس اگه به معماری علاقه دارید منتظر دانشگاه نباشید و خودتون شروع کنید. یه زمانی برای این که کسی بتونه معماری بخونه باید از هفت خان رستم رد می شده قبل از انقلاب دانشجویان برای ورود به این رشته در ابتدا باید کنکور ریاضی و سپس کنکور هنر را با موفقیت طی می کردند بعد از انقلاب کم کم این نتیجه به دست آمد که تعداد معماران برای ساخت یک کشور کافی نیست بنابرین شرط پاس کردن کنکور هنر برداشته شد اما سیستمی که در آن مدرک یک راست فوق لیسانس بود و دانشجویان ( اگر می شد بعد از 8-9 سال) به خواست خدا فارغ التحصیل می شدند. باز هم این شرط باعث شده بود که معماری از نظر کیفی بالا و از نظر کمی پایین باشد. بنابرین کار به جایی رسید که معماری هم به کارشناسی تبدیل شد و این شد که در سال 84 نهایتاً 17 دانشگاه این رشته را ارائه می دادند ( و شاید هم کمتر) و سال 85 که بچه ها دفتر چه را باز کردند دیدند که ناگهان 70 دانشگاه این رشته را این سال ارائه خواهد داد ( با هر کیفیتی که دلش خواست) خلاصه تاریخچه ی معماری در ایران این طور هست که روز به روز به کمیت آن اضافه و از کیفیتش کاسته شده است. دقت کنید به تمام ساختمانها که حتی شاید به نظر یک انسان معمولی بسیار زیبا باشند اما برداشتی از یک اثر در خارج از کشور هستند. این تمام آن چیزی بود که در ابتدا فکر کردم باید بگم هدف کلی برای وبلاگ را مشخص نمی کنم ( مثلا شاید یه روز اومدید دیدید این جا شعر نوشته ام) چون معماری ترکیبی از فن و هنر است و این دوتا فقط یک هدف ندارند...
به نقل از وبلاگ معماری فن و هنر
Architecture Technology And Process.pdf
Assessing_the_impacts_of_spatial_interventions
Architecture Design Notebook.pdf
Encyclopedia of 20th-century architecture.pdf
Mosques in the United States of America and Canada.pdf
این مقاله بر اساس قسمتی از پژوهش اینجانب در خصوص معماری و شهرسازی هند و سیر تحول و تکامل آن تا دهه های اخیر برداشت شده است که در کلاس سیر اندیشه های شهرسازی دانشگاه تربیت مدرس و گروه طراحی شهری ارائه گردید.
با تشکر از دکتر داداش پور که در این راه مرا همراهی کردند.
مقدمه
معماي و شهرسازي جنوب آسيا مرهون حمايت گوركانيان است كه توانستند يكي از خلاق ترين و غني ترين دورانها را به وجود آورند. هر يك از خاندانهاي مسلمان كه از اواخر قرن دوازده به بعد در شبه قاره هند به فرمانروايي مي رسيدند سبك خود را خلق مي كردند، هيچ دوره ي ديگري از معماري هندو – اسلامي پيش از مغول چنين ثروتي از بناهاي برجسته و ديني و غير ديني به جاي نگذارده است.
بابر (1526-1530)
همايون (1555-1556)
اكبر (1556-1605)
جهانگير (1605-1627)
شاه جهان (1628-1658)
اورنگ زيب (1658-1707) آخرين دوره معماري گوركاني
برای دانلود ادامه مطلب اینجا را کلیک کنید.
اگه اون موقع موفق به دریافتش نشدید می تونید از اینجا به صورت pdfدریافت کنید. جلد1
|
